[รีวิว] Pain and Glory แด่หนัง ชีวิต และความเจ็บปวด-ความงามของชีวิตใจกลางความเจ็บปวด

Share with your friends

ซัลวาดอร์ มัลโย (แอนโทนิโอ แบนเดอราส) ผู้กำกับชื่อดังที่ห่างหายจากการทำหนังถึง 32 ปีเพราะอาการเจ็บป่วย และ เจ็บปวดไปทั้งตัวต้องกลับไปรื้อฟื้นความสัมพันธ์กับ อัลแบร์โต (อัสซิเออร์ เอตซิอังเดีย) อดีตนักแสดงคู่บุญที่เคยมีเรื่องทะเลาะกันในอดีตเพื่อชวนไปงานฉายหนังดังในอดีตของทั้งคู่อีกครั้ง และเป็น อัลแบร์โต ที่แนะนำให้ ซัลวาดอร์ รู้จักกับเฮโรอีน ยาเสพย์ติดที่มาช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดของเขา แต่ผลข้างเคียงของมันคือการพาเขากลับไปเผชิญหน้ากับอดีตอันเจ็บปวดอื่น ๆ ทั้งชีวิตปากกัดตีนถีบในวัยเด็ก และความรักที่ไม่สมหวังของเขากับ เฟดเดอริโก (ลีโอนาร์โด สบาราเกลีย) แลัวซัลวาดอร์จะทำอย่างไรให้ตัวเองเอาชนะความเจ็บปวดแล้วกลับมายืนหยัดทำหนังได้อีกครั้ง

หลังสิ้นสุดงานประกาศผลรางวัลออสการ์ปีล่าสุด บรรดาหนังที่ไม่ได้รางวัลอาจกลายเป็นหนังตกสำรวจไปโดยปริยาย แต่สำหรับ Pain and Glory งานคัมแบกสู่เวทีรางวัลของเจ้าป้า เปโดร อัลโมโดวาร์ จะถือว่าน่าเสียดายมากหากมันถูกหลงลืมหรือหายไปในเงามืดจากบรรดาคอหนังทั้งหลาย เพราะแม้ตัวหนังจะยังวนเวียนอยู่กับความสัมพันธ์กับผู้เป็นแม่แทบไม่ต่างจาก All about my mother (1999) หรือ Volver (2006) หรือเรื่องลับ ๆ ในวงการบันเทิงอย่าง Bad Education (2004) แต่ความต่างที่เห็นได้ชัดอย่างหนึ่งใน Pain and Glory คือท่าทางและน้ำเสียงในการเล่าเรื่องที่ลดความร้อนแรงลงและแต่กลับเล่าเรื่องราวความเจ็บปวดต่าง ๆ ได้อย่างล้ำลึกและเจ็บปวดจนจับใจ